Ksiądz Marian Sedlaczek (1926-2015)

Rys biograficzny

„Przez całe życie we wszystkich sytuacjach starałem się odczytywać, czego Opatrzność Boża ode mnie oczekiwała. Bo ważne jest, czy umiemy właściwie odczytać Bożą wolę i podążać wedle jej zamiarów, a nie naszych własnych upodobań i wygód”. Tak w dniach złotego jubileuszu kapłaństwa ks. kan. Marian Sedlaczek określił zasady, którym starał się być wierny przez swoje długie życie poświęcone Bogu oraz ludziom w ojczyźnie, we Francji i w dalekim Senegalu.

Marian Sedlaczek urodził się 10 grudnia 1926 r. w Warszawie. Ojciec jego Stanisław, pedagog oraz wybitny działacz harcerski, został aresztowany przez Niemców i zginął w 1941 r. w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Matką była Irena z domu Szulc. W czasie wojny skończył w Warszawie szkołę zawodową, bo tylko takie były dozwolone przez niemieckiego okupanta. Kształcił się też na tajnych kompletach i zdał egzamin z zakresu czterech lat gimnazjum. Udzielał ponadto korepetycji, aby pomóc samotnej matce w prowadzeniu domu. Od 1941 r. był harcerzem w tajnych Hufcach Polskich. Była to pierwsza polska organizacja harcerska, w której programowo zastosowano zasady skautingu katolickiego.

W 1944 r., jako dowódca kampanii harcerskiej, wziął udział w Powstaniu Warszawskim, walcząc wraz z bratem Stanisławem w batalionie „Gustaw”. Był dwukrotnie ranny podczas walk na Starym Mieście. Po upadku powstania został – jak wielu jego uczestników – wywieziony do Niemiec i osadzony w obozie jenieckim.

Po zakończeniu wojny przygotował się do matury i jednocześnie prowadził krąg starszoharcerski, zostając następnie komendantem hufca „Lubeka”. W 1946 r. zdał w Lubece maturę, a potem rozpoczął studia teologiczne w Bonn. Za radą swego prefekta kontynuował naukę w Polskim Seminarium Duchownym w Paryżu. 6 lipca 1952 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk nuncjusza apostolskiego abp. Giuseppe Roncallego, późniejszego papieża Jana XXIII.

Zgodnie z życzeniem abp. Walentego Dymka, potwierdzonym następnie przez abp. Antoniego Baraniaka, studiował w Wyższym Instytucie Katechetycznym, przemianowanym później na Wyższy Instytut Katechetycznej Teologii Pastoralnej przy Uniwersytecie Katolickim w Paryżu. W 1970 r. zakończył studia, uzyskując licencjat po napisaniu dysertacji z zakresu katechetyki.

Podczas pobytu we Francji był przez trzy lata jednym z kapelanów w Zgromadzeniu Zakonnic św. Tomasza z Neuilly pod Paryżem. Po konsultacji z ks. inf. Antonim Banaszakiem, rektorem Polskiego Seminarium Duchownego w Paryżu, postanowił poświęcić się duszpasterzowaniu zakonnic. Został spowiednikiem nadzwyczajnym sióstr sercanek w Couëron nad Atlantykiem, prowadził też rekolekcje dla zakonnic w różnych ośrodkach Francji i poza jej granicami.

Po powrocie do kraju w 1971 r. abp Antoni Baraniak powołał go z dniem 25 sierpnia 1971 r. na stanowisko wikariusza przy kościele parafialnym pw. Najświętszego Zbawiciela w Poznaniu. Po roku objął stanowisko kapelana w Domu Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej w Poznaniu-Pokrzywnie. Podczas swoich wakacji wyjeżdżał, jak mógł najczęściej, do Francji.

Z dniem 15 grudnia 1974 r. abp A. Baraniak oddał mu w zarząd kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa w Rosku w dekanacie czarnkowskim. Wiele czasu i trudu (przy ówczesnym zaopatrzeniu) pochłaniały sprawy materialne i dokończenie remontu kościoła, rozpoczęcie renowacji domu katolickiego, a także probostwa. Na początku 1977 r. uzyskał od władzy duchownej zwolnienie z obowiązującego egzaminu proboszczowskiego na podstawie dyplomu uzyskanego w Instytucie Katolickim w Paryżu. W połowie 1977 r. wyjechał do Francji, aby wziąć udział w uroczystościach 50-lecia kapłaństwa ks. inf. Antoniego Banaszaka oraz 25-lecia święceń swoich konfratrów. Po powrocie obchodził srebrny jubileusz w swojej parafii i z tej okazji otrzymał od wikariusza kapitulnego bp. Mariana Przykuckiego serdeczne życzenia wraz z błogosławieństwem.

W 1979 r. ks. kard. Hyacinthe Thiandoum, arcybiskup Dakaru (Senegal), zaprosił go do pracy duszpasterskiej w swojej diecezji. Abp Jerzy Stroba wyraził na to zgodę, zwalniając ks. Sedlaczka z dniem 12 kwietnia 1980 r. ze stanowiska administratora parafii w Rosku i życząc mu „obfitych plonów w dziele ewangelizacji wśród braci naszych w Senegalu” (20.3.1980). W tym samym roku podjął pracę duszpasterską jako ojciec duchowny w Niższym Seminarium Duchownym w Nagzobil. Nie poddawał się trudnościom, znosząc gorący i w porze deszczowej bardzo wilgotny klimat, uciążliwy nawet dla rdzennych mieszkańców.

Po 17 latach pracy na terenach misyjnych powrócił do swojej diecezji, a 23 grudnia 1997 r. abp Juliusz Paetz mianował go kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiackiej w Poznaniu. Od 10 stycznia 1998 r. został skierowany do pomocy duszpasterskiej w parafii pw. św. Michała Archanioła w Poznaniu. Podczas pracy duszpasterskiej w tej parafii obchodził złoty jubileusz święceń kapłańskich, na który otrzymał od abp. Stanisława Gądeckiego serdeczne życzenia wraz z błogosławieństwem. Wielkim przeżyciem dla ks. jubilata była uroczysta Msza św. koncelebrowana z okazji pięćdziesięciolecia święceń w bazylice archikatedralnej. Jakby podsumowaniem życia i pracy ks. kanonika na niwie Pańskiej była książeczka jego autorstwa pt. Dziękczynienie za 75 lat życia i 25 lat kapłaństwa, wydana z myślą o przyjaciołach i parafianach, a zwłaszcza młodym pokoleniu.

6 lipca 2012 r. ks. kanonik doczekał rzadkiej rocznicy 60-lecia kapłaństwa. Na uroczystościach jubileuszowych obecni byli abp Stanisław Gądecki, abp Stanisław Szymecki oraz liczne grono przyjaciół z kraju i z zagranicy. Zasługi jubilata podkreślił abp Gądecki w okolicznościowym liście, pisząc: „Dał się Ksiądz Jubilat poznać jako ceniony kierownik duchowy, wierny zawsze nauce Kościoła, gorliwy sługa Boży, dla którego kapłaństwo było zawsze wielką radością. W uroczystym dniu diamentowego jubileuszu łączę się z Czcigodnym Księdzem Kanonikiem w dziękczynieniu Bogu za niewysławiony dar kapłaństwa i wyrażam moje najgłębsze uszanowanie oraz podziękowanie za budującą postawę kapłańską i gorliwą posługę duszpasterską na wszystkich powierzonych Mu placówkach. Niech Boże moce i wszelkie łaski towarzyszą Czcigodnemu Jubilatowi w dalszym życiu przy nieustannej opiece Matki Chrystusowej” (6.7.2012).

Z dniem 1 maja 2013 r. ks. kanonik uzyskał status emeryta. Po długim i pracowitym życiu ks. kan. Marian Sedlaczek odszedł po nagrodę do Pana w Poznaniu, dnia 2 marca 2015 r. Uroczystościom pogrzebowym dnia 7 marca przewodniczył abp Stanisław Gądecki, a homilię wygłosił ks. kan. Roman Poźniak. Ciało śp. kapłana spoczęło na poznańskim cmentarzu na Nowinie.

prof. UAM dr hab. Leszek Wilczyński